Terwijl de ene helft van Manhattan in de rij staat voor de nieuwste, strak vormgegeven members club met een DJ in de lobby, meldt de andere helft zich aan bij instituten die al meer dan honderd jaar bestaan. De Union Club, de Racquet and Tennis Club, clubs met stoffige portretten aan de muur en een dresscode uit een ander tijdperk. En het zijn juist twintigers en dertigers die daar nu aan de deur kloppen.
Het is een omslag die ook op Amsterdamse verjaardagen en borrels merkbaar wordt: steeds vaker hoor je een man van in de dertig praten over "zijn club" in plaats van over zijn horloge of zijn auto. Waar rijkdom lang zichtbaar moest zijn via merken en logo's, wordt het nieuwe statussymbool iets dat je niet zomaar kunt kopen: toegang.
Van logomanie naar een ledenpasje
De verschuiving past bij een trend die we eerder al beschreven bij loud versus quiet luxury: dure spullen tonen wordt steeds meer gezien als onhandig, zeker nu counterfeits van iconische tassen en horloges nauwelijks nog te onderscheiden zijn van het origineel. Een lidmaatschap van een club met een sollicitatieprocedure en een wachtlijst van jaren laat zich niet namaken. Dat maakt het aantrekkelijker dan een logo op je borst.
Clubs spelen daar bewust op in. Waar de prestige van een adres vroeger de belangrijkste valuta was, draait het nu om gecontroleerde toegang: wie je kent, wie je voorstelt, en of het comité je erbij wil hebben. Selectie gebeurt steeds vaker op basis van wat iemand cultureel te bieden heeft in plaats van puur op vermogen. Dat verklaart ook waarom oude, ietwat suffe herenclubs plotseling weer gewild zijn bij een jongere generatie: ze zijn per definitie niet te koop met alleen een creditcard.
De club als kantoor, sportschool en huiskamer ineen
De nieuwe generatie clubs, van Soho House tot kleinere Nederlandse initiatieven, functioneert niet meer als alleen een plek om te lunchen. Het zijn hybride ruimtes waar werken, sporten, eten en netwerken door elkaar lopen. Soho House Amsterdam presenteert zichzelf inmiddels als een "canalside private members' club" met werkruimtes, een gym en een dakterras, niet als een chique eetclub met bijzaken.
Diezelfde logica zie je terug bij oudere clubs die zich heruitvinden. Ze bieden naast eten en drinken ook geavanceerde gezondheidschecks, hormoontesten en persoonlijke coaching aan, gericht op een generatie die minder geïnteresseerd is in een goed glas port en meer in een goede VO2 max. Dat sluit aan bij wat we eerder schreven over gezondheid als nieuw statussymbool: fitheid en langer leven zijn de nieuwe manier om te laten zien dat je tijd en geld overhebt.
Waarom juist jonge mannen dit opzoeken
Een deel van de verklaring is praktisch. Onderzoek naar eenzaamheid laat al jaren zien dat mannen op latere leeftijd minder vaste vriendengroepen hebben dan vrouwen, simpelweg omdat sport- en studieverbanden na hun twintigste wegvallen. Een club met een vaste kring leden, terugkerende diners en gezamenlijke activiteiten vult dat gat op een manier die een cafébezoek of een chatgroep niet kan.
Daarnaast is er de zakelijke kant. Een goed netwerk opbouwen via LinkedIn of eindeloze koffieafspraken kost tijd en levert weinig zekerheid op. Een club filtert dat proces voor je: iedereen binnen de muren is al eerder gescreend, wat het makkelijker maakt om zaken te doen of gewoon nieuwe mensen te leren kennen zonder dat elk gesprek als sollicitatiegesprek voelt.
Het Engelse begrip voor dit type club, het gentlemen's club, bestaat al sinds de achttiende eeuw en was destijds precies hetzelfde: een plek waar mannen zaken deden, aten en elkaar leerden kennen buiten de blik van de rest van de stad. De vorm verandert, het idee erachter blijkt opvallend hardnekkig.
Dit is wat je moet weten voordat je zelf lid wordt
Voor wie nu denkt dat een clublidmaatschap de oplossing is: reken op instapkosten die kunnen oplopen tot enkele duizenden euro's, plus een jaarlijkse contributie bovenop. Veel clubs werken bovendien met een voordracht door bestaande leden, wat betekent dat je eerst iemand moet kennen die je erin krijgt. Het is dus niet iets wat je impulsief regelt, eerder een investering die je over een langere periode opbouwt.
Kijk ook kritisch naar wat een club je werkelijk oplevert. Ga je er echt regelmatig heen, of wordt het een dure pas die na drie maanden in een la belandt? De clubs die het langst standhouden, zijn niet per se de meest exclusieve, maar de clubs waar je daadwerkelijk mensen tegenkomt die je verder helpen of gewoon leuk gezelschap zijn. Wil je liever thuis investeren in status zonder lidmaatschap, dan is onze uitleg over onzichtbare luxe een goed startpunt.
De opkomst van de herenclub zegt uiteindelijk minder over horloges of maatpakken dan over hoe schaars aandacht en een goed netwerk zijn geworden. Een clubpasje is in 2026 niet zozeer een statussymbool, maar een streep onder wie je erbij wil hebben en wie niet.